Nika z Miasta Sawy

Piękny dzień dziś miałam. Po pierwsze: mamy w pracy nowy ekspres do kawy. Taki, który robi mleczną piankę w 3 stopniach spieniania. Moc można ustawić. Sam się płucze. A co najważniejsze - napój nie śmierdzi mokrym psem. Doceniajmy małe rzeczy. Po drugie: byłam dziś piękna, jak bogini. No dobra, może odrobinę przesadzam, ale po pierwsze chciało mi się zamaskować cienie pod oczami, a po drugie wytrzymałam cały dzień na obcasach. Mam takie cudne, różowe szpilki. Właściwie to nie jest róż, tylko wściekła fuksja. Stópka mi się w nich robi zgrabna, jak Kopciuszkowi na balu. Tylko ja przytomnie nie siedzę w robocie do północy. A nie, wróć! Wczoraj siedziałam. Miałam dyżur, ważny projekt itd., itd. – i mam dzień wolny do odebrania. Czy to nie jest wspaniałe? Dla mnie jest. Wracając jednak do mojego samozachwytu: ile radości daje świadomość, że jest całkiem dobrze. Może i znalazłam pierwsze siwe włosy, ale – kurczę – lubię siebie. Miałam jednak dość długą przeprawę sama ze sobą, nim doszłam...

Cierpliwość jest cnotą. Jasne - w wielu przypadkach ta maksyma sprawdza się doskonale. Na przykład kiedy jesteś Ernestem Simoni* i skazują cię za niewinność na karę śmierci, potem na więzienie, potem znów na karę śmierci i na koniec wlepiają ci dodatkowe 10 lat za kratami. Wtedy cierpliwość jest bardzo wskazana. Przydaje się też wtedy, gdy po całym dniu pracy idziesz do sklepu po 2 bułki, a w kolejce przed tobą jest matka z wrzeszczącym dzieckiem, ledwie stojąca staruszeczka, a  Bogu ducha winnej kasjerce skończył się bloczek na paragony. Siła złego na jednego, nic nie poradzisz. I chociażby korciło, żeby wydrzeć się na wszystkich i ostentacyjnie trzasnąć koszykiem o posadzkę, to trzeba jednak zagryźć zęby i zacząć liczyć w myślach Troskliwe Misie.  Kości się szybciej nie zrosną poganiane siłą woli, tramwaj szybciej nie pojedzie, a pandemia się skończy jak się skończy, a nie jak wszyscy się zbiorowo sfochujemy i zaczniemy tupać nogą. Są jednak sytuacje, kiedy ta cnota staje si...