Very speed date

Dziś będzie opowieść o Gapie, która została Strusiem Pędziwiatrem. A było to tak...

*** 

Wiecie, że są takie słowa-wytrychy, które są wiarygodne w absolutnie każdej sytuacji:

Pies mi zjadł pracę domową...

Impreza? No wpadłabym, ale zarobiona jestem...

Kolega pyta, czy... 

Czujecie lekki dreszczyk niepokoju? Na szczęście ta opowieść nie wymaga żadnego z nich. 

Maj w pełni, już pachnie Saska Kępa (bzem of course, ale białym i fioletowym, bo jak żyję to zielonego lilaka nie widziałam). Pisklęta się lęgną. Nienarodzone ssaki kopią swe biedne matki w nerki. W powietrzu wisi smog i miłość, w takiej właśnie kolejności. 

Ludzie poczuli zew i zamiast przerzucać internetowe aplikacje postanowili ruszyć na poszukiwania drugiej połówki w realnym świecie. A jak ma się już te 30+ to wiadomo, że nie można zagadać do nikogo na ulicy czy w bibliotece. Nie wolno się też uśmiechać. Nie wiem dokładnie, który paragraf KPC tego zabrania, ale kary muszą być srogie, bo gdy ludzie złowią swoje spojrzenia, to nagle ich twarze zastygają dziwnym grymasie: trochę popłoch, trochę kolka jelitowa.

Dorośli ludzie poznają się na speed datingach, moi kochani. Takie czasy, że jak chcesz z kimś pogadać przez 5 minut to musisz zapłacić. Może nie jak za czereśnie, ale wiecie... Osobiście uważam, że pomysł na biznes jest przedni. Serio. Mamy w sobie tak dużą potrzebę bliskości, że będziemy szukać do upadłego. Do krwi ostatniej kropli z żył, a przynajmniej do momentu, gdy stwierdzimy, że urodziliśmy się kompletni i nie trzeba na siłę szukać dopełnienia. 

Wcale nie drwię z ludzi, którzy korzystają z takiej formy poznawania innych. Sama byłam na speed datingu i wyszłam zachwycona, pomimo początkowego sceptycyzmu. Przez dobre dwie godziny gadałam z 20 chłopakami. Śmiałam się tak, jak od dawna mi się nie zdarzyło. Dowiedziałam się też, że na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym studenci zaczynają od krojenia modeli, które powstały na drukarce 3D. Fascynujące, ale burzy ten cudny mit o zajęciach w prosektorium i jedzeniu kanapek. 

Tak czy siak, było ekstra. Dziewczyny siedziały przy stolikach, a chłopaki co pięć minut przesiadali się do kolejnej uczestniczki. To dobry trening umiejętności interpersonalnych i potwierdzenie na to, że czas jest pojęciem względnym. Czasem te kilka minut mijało w mgnieniu oka, innym razem dłużyło się niemiłosiernie. Czy znalazłam tam miłość życia? Nie. Czy mogłabym się z tymi facetami zakumplować? Raczej tak. Fajni byli.

Kłopot polega na tym, że szybkie czy nie, są to jednak randki. Ludzie nie szukają tam przyjaciół, ani partnerów do tenisa. Szukają miłości. Wydaje mi się, że nieuczciwe byłoby zaznaczenie osoby, która w jakiś sposób nas drażni. Może głosem, może jakąś dziwną manierą, wyglądem czy poglądami. Te kilka minut nie służy poznaniu historii życia, ale dokonaniu wstępnej selekcji. 

Na zakończenie spotkania każdy odhacza na liście osoby, z którymi chciałby się spotkać w przyszłości. Jeśli obie strony wyrażą taką wolę, to wtedy organizatorzy przekazują zainteresowanym numery i zaczyna się bal. Presja czasu i emocje uruchamiają w nas biologiczne mechanizmy: ten tak, ten nie, ta owszem, a tamta nie bardzo. 

Ale jakim trzeba być Gapiszonem, żeby zapomnieć imienia najfajniejszego kolesia na sali?!

Do tej pory nie wiem jakim cudem udało mi się tego dokonać. Może to przez nerwy, a może udzieliła mi się atmosfera szybkości i przestałam rejestrować dane? Pewnie powinnam teraz schować głowę w piasek i pomyśleć o tym, jak bardzo nie umiałam wykorzystać szansy, która sama pchała się w ręce. Facet był uroczy, inteligentny, zabawny, wysoki i ciemnowłosy. Tembr głosu miał taki, że mógłby mi czytać książkę telefoniczną, a ja bym słuchała w zachwycie... Tak, piasek brzmi kusząco, ale nie ma czasu na pierdoły. 

Wiecie, koleżanka mówi, że powinnam iść spróbować jeszcze raz. I totalnie przez przypadek znalazłam czerwoną szminkę ;)

Fot. Wiktor Karkocha / Unsplash